مه
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
الآن بحثم این نیست که افغانها هم چون انسانن محترمن و فرقی با ما ندارن و اینا؛ هرچند که همهش درسته و همه میدونیم.
بحثم اینه که چطور فارسی دری رو مسخره میکنین، در حالی که من واقعا واقعا واقعا واقعا شیفته دری صحبت کردنم. چطور به آهنگای افغان میخندید، وقتی اینقدر قشنگن؟ اینقدر روون و ناز حرف میزنن که میشه مرد براشون. جدی.
کاری به متنش ندارم، قشنگ صحبت نمیکنه؟ :) دلبر نیست؟ :) آهنگِ بیآغوش
محشر! دارم خودسانسوری یاد میگیرم. شد چهارمین پست این چندوقته که فقط پیشنویس نشد که شما نفهمین، خودش و احساسات توش و فکرای پشتش پاک شد که تانژانت ناراحت نشه. واقعا نمیدونم کسی که عاشق اون کلهشقی شد که حرفشو همیشه همهجا زده، دوست داره من اینطوری رفتار کنم؟ یکی بیاد اینو به خودم بگه.
یه احمقِ ترسویِ خودسانسورِ بداخلاق شدم اینروزا.
دلم میخواد صبح پاشم ببینم هیچی واقعی نبوده. خودمم واقعی نبودم اصلا.
غصمه. تانژانت قالب درست نمیکنه. حالا که تقریبا همهچیز آروم گرفته، میخوام از خجالت بمیرم. میخوام بمیرم کلا. یه جور استراحت در نظرش بگیرین، برای این روزای بد که تمومی؟ ندارن انگار.
خب، آره. من آدم حساسیم. خیلی. آدم روزای سخت؟ شاید نباشم. نمیدونم.
اینروزا هِی به همه میپرم و کلافهم و عصبیم و حس میکنم نمیتونم برم مدرسه. یکسال یه گوشه نشستن و گریه کردن و هیچ اتفاقی نیوفتادن لازم دارم. یک سال
صبح بیدارم کرده و صداش از بیرون میاد. گزارش کار میده.
- یه رضایتنامه محضری از بابا گرفتم، برگه رو دارم میبرم فلانجا..
کدوم برگه رو؟ برگه منعِ پیگرد رو. محشر نیست؟ محشر نیست؟ عکسشو برام فرستاده. هی نگاهش میکنم، هی باورم نمیشه این ماجرا هم تموم شد. هی هزاربار میخونمش و میبینم زیرِ « بلامانع میباشد» رو با خودکارِ مشکی چندبار خط کشیدن. از درِ اتاق رفتم بیرون و همونطور که آواز میخوندم، دل
"
وقتی گوشیمو گذاشتم جلوم و منتظرم..دانش آموز کثافتم تو ایمو پیام میده. سه متر می پرم هوا و میبینم یه بچه ی هفت ساله ست که برای هزارمین بار تو امروز بهم گفته سلام تیچر
"
از کانال شمسیوشاپور
صبح این رو خوندم. حسم یهچیزی تو مایه های "مگه ممکنه آدم اینقدر خفیف شه؟" بود. که هیچ کسی نمیتونه اینقدر من رو بلرزونه. اشتباه میکردم. الآن میپ
بیاین همه با هم قبول کنیم یکی از سکسیترین چیزای دنیا، کفش بالهایه که نوکش سایش پیدا کرده. اینه که با بهونه و بیبهونه میپوشمش، هی میکشمش رو فرش و غصه میخورم چرا سایش پیدا نمیکنه. :))
برچسب: دلخوشیهایکوچکمن,
نویسنده: پویا کاشانی